Toplumları ayakta tutan şey imtiyazlar değil, omurgadır.

Aynı gökyüzünün altında yaşayan, aynı sudan içen ve aynı ekmeği bölen insanların günün sonunda bambaşka yollara savrulması birer tesadüf değildir.

Kimine makamlar, ünvanlar yar olur; kimi bir ömür başkalarının gölgesinde sığınak arar.

Kimisi kuşağını sıkıp alnının teriyle yük taşır, kimisi de ikbal uğruna her türlü eğilmeye razı gelir.

Ancak asıl çelişki imkanlarda değil, mizaçtadır.

Eşit şartlarda başlayan hayat yolculuklarında insanı ayrıştıran şey ne doğduğu toprak ne de paylaştığı sofradır.

Çünkü insan dediğin, aslında o mukaddes yüke hamal olandır; önünde ne geçici bir makam durabilir ne de süslü bir rütbe...

Asıl sınav kullukta yarışabilmektedir. Ne pahasına olursa olsun
"insan" kalabilmektedir.

Dünya bizi etiketlerimizle, ünvanlarımızla ağırlayabilir; fakat tarih ve vicdan yalnızca duruşumuzla tartar.

Mesele sultan olmak ya da en altta kalmak değil; o büyük yükü taşırken karakterden ödün vermemektir.

Aynı topraktan beslenip ikbale kul olanlarla, sadece Allah’a güvenip, kulluğu İlahi hakikate adayanlar ve hiçbir bedelle satın alınamayacaklar arasındaki o ince çizgi; bir toplumun
asıl kaderini belirler.

Selam ve dua ile.

Mehmet Taştekin