İyi Günde Herkes Sinoplu, Peki Zor Günde Neredesiniz?

İstanbul Ayazağa’da yaşanan sel felaketinin ardından günler geçti. İnsanlar iş yerlerini, araçlarını, yılların emeğini kaybetti. Can kaybı ve kayıp haberleriyle acılar daha da büyüdü. Bu felaketten etkilenenler arasında Sinoplu hemşehrilerimiz de var.

Bana ulaşan mesajları okuyorum, gönderilen görüntüleri izliyorum. İnsanların yaşadığı çaresizlik kadar, yalnız bırakıldıklarını düşünmelerinin verdiği kırgınlık da yüreğimi acıtıyor.

Zafer Tangan, dükkânını kaybettiğini ve insanların bir buçuk metreye ulaşan suyla mücadele ettiğini anlatıyor. Orhan Başin'in iş yerinin tamamen zarar gördüğü belirtiliyor.

Bir hemşehrimizin şu sözleri ise yaşanan hayal kırıklığını bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyor:

“Benim dükkânım tamamen gitti ama kendim için söylemiyorum. Bir Allah'ın kulu Ayazağa'da hemşehrim var diyerek adım atmadı.”

Bu sözlerde yalnızca maddi kayıp değil, derin bir yalnızlık ve kırgınlık var. İnsanların yıllarca emek vererek kurduğu düzen bir gecede altüst olmuş. Şimdi yeniden ayağa kalkmanın yollarını arıyorlar.

EY SİNOPLU STK'LAR, HEMŞEHRİLİK ZOR GÜNDE BELLİ OLUR!

İstanbul'da çok sayıda Sinoplu derneği, federasyonu ve konfederasyonu var. Toplantılarda birlik ve beraberlik konuşuluyor, salonlar dolduruluyor, protokol masaları kuruluyor, plaketler dağıtılıyor, hemşehrilik adına güzel sözler söyleniyor.

Peki Ayazağa'da hemşehrilerimiz böylesine ağır bir felaket yaşarken bu dayanışmanın karşılığı nerede?

Kim aradı, kim ziyaret etti, kim yardım eli uzattı? Hangi kuruluş zarar gören esnafın kapısını çaldı?

Bana ulaşan hemşehrilerimiz, yeterli ilgi ve desteği göremediklerini anlatıyor. Yapılan yardımlar varsa elbette bilmek ve duyurmak isteriz. Ancak yalnızca sosyal medyada geçmiş olsun mesajı yayımlamak, sorumluluğun yerine getirildiği anlamına gelmez.

Hemşehrilik sadece düğünde, yemekte, toplantıda yan yana gelmek değildir. Asıl hemşehrilik, bir insanın dükkânı sular altında kaldığında yanında durmak, zararını sormak, imkânları birleştirip yarasına merhem olmaktır.

Dernekçilik tabela taşımak, unvan sahibi olmak, protokolde yer kapmak değildir. Dernekçilik, zor günde sorumluluk almaktır!

Bugün yapılması gereken bellidir: Sinoplu sivil toplum kuruluşları bir araya gelmeli, Ayazağa'da zarar gören hemşehrilerimizi tespit etmeli, ihtiyaçlarını belirlemeli ve somut bir yardım organizasyonu başlatmalıdır.

Ben Nermin Aydın olarak açıkça soruyorum:

Ayazağa'daki Sinoplu hemşehrilerimiz için hangi kuruluş ne yaptı? Kim kaç mağdura ulaştı? Hangi dayanışma çalışması başlatıldı?

Varsa açıklansın, yoksa artık harekete geçilsin!

Çünkü bu sorular kimseyi hedef almak için değil, hemşehrilik adına üstlenilen sorumluluğu hatırlatmak için soruluyor.

PROTOKOL MASASINDA SİNOPLU OLMAK KOLAYDIR! ASIL MESELE, ÇAMURUN İÇİNDEKİ SİNOPLUNUN YANINDA DURABİLMEKTİR!

ŞİMDİ YARALARI SARMA ZAMANI!

Bugün Ayazağa'da dükkânını kaybeden bir esnafın derdi yalnızca maddi zararı değildir. O dükkânda yılların emeği, ailesinin geçimi, çocuklarının geleceği vardır.

Bu insanların yeniden ayağa kalkabilmesi için dayanışmaya ihtiyaçları var.

Benim derdim kimseyi suçlamak değil, duyulmayan sesleri duyurmak, unutulan insanları hatırlatmak.

Çünkü felaketin büyüklüğü yalnızca geride bıraktığı hasarla değil, insanların yaşadığı acıyla da ölçülür.

Ve unutmayalım:

Bugün Ayazağa'da yaşanan felaket, yarın başka bir yerde hepimizin kapısını çalabilir.

O gün geldiğinde hepimizin ihtiyacı aynı olacaktır: Yanımızda duran, elimizden tutan, acımızı paylaşan insanlar.

AYAZAĞA'DAKİ HEMŞEHRİLERİMİZ YALNIZ BIRAKILMAMALI!

ARTIK SÖZ DEĞİL, DAYANIŞMA ZAMANI!

ÇÜNKÜ HEMŞEHRİLİK BİR TABELA DEĞİL, ZOR GÜNDE UZATILAN EL VE GÖSTERİLEN VİCDANDIR!

Nermin Aydın